ฉันเฝ้าถามตัวเองเสมอ

ว่าสำหรับเธอแล้วฉันเป็นใคร...

คนรัก? หรือว่า เพื่อน?

ฉันถามตัวเองแบบนั้นทุกวัน

ทุกครั้งที่เราเจอกัน

ทุกครั้งที่เราคุยโทรศัพท์กัน

ฉันถามตัวเองแบบนั้นเสมอ....

เพื่อในที่สุดแล้วก็ได้รู้ว่า

สำหรับนาย ฉันไม่ใช่ทั้งเพื่อนและคนรัก

เป็นแค่คนรู้จัก...คนรู้จักที่นึกอยากจะดีด้วยก็ดี

นึกอยากจะร้ายด้วยก็ร้าย...

เป็นของเล่น...ที่นายไม่อยากแบ่งใคร...

เป็นของเล่นที่ไม่มีค่าและความหมายเมื่อนายเบื่อ...

ฉันเหนื่อย...

ฉันเฝ้าบอกตัวเองแบบนั้นเสมอ...

ฉันเหนื่อยเกินไปสำหรับความรักนี้

ฉันหวังมากเกินไป...

เพราะแบบนั้น

ฉันถึงได้เจ็บมาก...

...พอกันที...

edit @ 2006/10/27 01:24:54

สำหรับฉันแล้ว...นายคือคนสำคัญ...

สำคัญที่สุด..เสมอมา...และตลอดไป...

สำหรับนาย...ฉันไม่ใช่คนสำคัญ

เขา...สำคัญที่สุด...เสมอมา...และตลอดไป

ใครๆก็บอกว่าฉันโง่...ที่รักนาย

ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว...ว่านายมีเค้า...

ฉันคงโง่จริงๆสินะ

ใครๆก็บอกว่าฉันบ้า...ที่รอนาย

ทั้งๆที่นายไม่เคยมีฉัน...อยู่ในสายตา

ฉันคงบ้าจริงๆสินะ

ใครๆก็รู้...ว่าฉันรักนาย...มากแค่ไหน

แต่...มีแค่นายที่ไม่รู้....ว่า "ฉันรักนาย"

อย่ารู้...อย่าเข้าใจ...ความรู้สึกของฉัน...

เป็นแค่ "เพื่อน" แบบนี้ต่อไปก็พอแล้ว

แค่นี้...ก็พอแล้ว...

คำว่าเพื่อน...มีทั้งความไว้ใจ และความใกล้ชิด...

เพราะคำว่าเพื่อน ทำให้เราได้อยู่ใกล้กัน...และนายก็ไว้ใจฉัน

นายคุยกับฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

นายอยู่ใกล้ฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

นายกอดฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

นายรักฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

แต่

ฉันคุยกับนาย เพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆนาย

ฉันอยู่ใกล้นาย เพราะฉันอยากกอดนายไว้

ฉันกอดนาย เพราะฉันรักนาย

ฉันรักนาย...มากกว่า เพื่อน

ทุกครั้งที่ฉันมองนาย สายตาของฉันบอกอะไรกับนายบ้างรึเปล่า?

สายตาของฉันมันบอกคำว่ารัก ออกไปบ้างมั้ย?

แกล้งทำเป็นไม่เห็นได้มั้ย?

อย่าเข้าใจเลยนะ...ความรู้สึกนั้น...

ถ้ามันจะทำให้เราต้องห่างกันมากกว่าเดิม

ฉันก็เป็นแค่ใครอีกคน...ที่รักนายเท่านั้นเอง